Женское Кафе

(Mitte just) armastuslugu

„Tukastame hommikuni,” "utleb Ardo ja kustutab tule. „Ma magan siis sinu k~orval. Kui sind muidugi ei h"airi, et ma norskan.” Ent nad uinuvad p"ariselt alles vastu hommikut. Riided on voodi ees hunnikus maas. Rebeka teksade peal vedelevad Ardo alusp"uksid, sealsamas on Rebeka pluus ja Ardo raske metallist p"uksirihm. Rebeka tajub, et ta h"a"al k~olab pimedas toas veidralt kumedana. „Ma ei tea, ma olen natuke noor nagu.” „Proovi aru saada, mina vaatan sind mehe pilguga.” „Sa oledki must k"umme aastat vanem.” „Jah, ja tahan sind hirmsasti!” „Ma pole nagu valmis. Ma peaksin ka nagu p"ariselt tahtma.” „Jah, sul on ~oigus. T"aiesti. A’ mis klassi sa l~opetad?” „"Uheksanda.” Rebeka on oma klassi veidrik. Ta j"alestab kooli, tuiab vabal ajal s~obrannadega vanalinnas ning kulutab kogu taskuraha kassettidele, raamatutele ja odavale veinile. Rebeka otsib ka armastust ning leiabki selle. T~osi, armastus pole selline, nagu ta arvab, ega tule sealt, kust ta seda ootab. Aasta on 1998, alkoholi saab putkast k"atte "o"op"aevaringselt ning tutvusi s~olmitakse trollipeatuses. „(Mitte just) armastuslugu” on Brigitta Davidjantsi (snd 1983) deb"u"utromaan. See on kohustuslik raamat t"anastele t"udrukutele, aga ka k~oige neile, kelle t"utarlapseiga j"ai p"o"orastesse "uheksak"umnendatesse.

Видеть прекрасно изданную пустую книгу так же неприятно, как видеть пустого человека, пользующегося всеми материальными благами жизни.

Одна женщина постоянно покупала еду для кошек. Продавец который прекрасно знал, что у нее никакой кошки нет, спросил, кого она кормит. — Мужа. — Да вы что, он же умрет! Через некоторое время дама перестала покупать еду. — Ну что, отравили своего супруга? Ведь я предупреждал. — При чем здесь еда! Он сломал себе шею, когда пытался облизать задницу.